Reizende Nederlanders – Paul van Hooff: Op de motor naar Tokio

In de interviewserie Reizende Nederlanders praat De Schrijvende Reiziger met Nederlanders die het avontuur zijn aangegaan. In deze allereerste aflevering een gesprek met een échte avonturier: Paul van Hooff.

In 2005 begon journalist Paul van Hooff (1964) aan een groots avontuur: een motorreis van Alaska naar Vuurland. Zonder om te kijken naar het goede leventje dat hij leidde in Amsterdam schoof hij zijn Moto Guzzi in een vrachtvliegtuig, vloog zelf met een enkeltje naar Alaska en trok aldaar het gas open richting het zuiden. “Kwestie van een deur dicht trekken.” Uiteindelijk deed hij drie jaar over zijn reis en werd hij en route door Bolivia zowaar vader van een tweeling!

Over het enorme avontuur dat plaatsvond op de Amerikaanse continenten schreef hij een heerlijk reisboek: Man in het Zadel. Is de man nu verzadigd? Zeker niet! Op dit moment is hij zelfs bezig met zijn tweede grote reis: van Amsterdam naar Tokio. 

De Schrijvende Reiziger: Veel mensen dromen van vrijheid en zouden wel een tijdje weg willen. Het probleem is alleen dat de eerste stap daartoe vaak erg groot blijkt te zijn: ze moeten hun huis opgeven of onderverhuren, hun baan (en dus financiële zekerheid) opgeven. Hoe heb jij destijds die eerste stap vormgegeven, gezet?
Paul: ‘Heb alles opgezegd: huis, werk, vriendin. Kwestie van een deur achter je dichttrekken. Voelde ook wel aan dat ik niet zo snel meer terug zou komen.’

En wat was voor jou de reden om die stap te zetten?
‘Ik wilde al langer op reis, maar als freelance journalist had ik altijd veel werk. Daarom stelde ik het steeds uit. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat als ik nu niet zou gaan reizen ik het waarschijnlijk nooit zou doen. Ik herkende het moment en heb daarna gehandeld.’

Weet je nog wat je dacht die laatste momenten in Nederland, toen je op Schiphol stond met een instapkaart in de hand?
‘Nos vemos, tot ziens.’

Waarom koos je voor de Amerikaanse continenten?
‘Latijns Amerika heeft altijd getrokken. Was daarvoor al vaak in Mexico en Midden-Amerika geweest. Het is ook een makkelijke route, de Pan American highway. Naar beneden rijden en je komt vanzelf een keertje aan.’

Je was voor je reis al de trotse bezitter van “Guus,” een Moto Guzzi uit 1975. Was er ooit enige twijfel over de wijze waarop je die grote reis zou gaan maken?
‘Nee, wist van meet af aan dat ik de reis met Guus zou gaan doen. Hij is makkelijk te onderhouden, trouw als een hond, en het is een coole motorfiets om op te rijden.’

Vrijwel alle reizigers zeggen dat een reis niet gaat om het bereiken van de bestemming, maar om de mensen die je onderweg ontmoet. In jouw boek Man in het Zadel beschrijf je kleurrijke karakters, zoals een Canadese oorlogsveteraan, een Ecuadoraanse die bij een rebellenbeweging zit, en uiteindelijk werp je zowaar een Boliviaanse een tweeling in de schoot. Dus door zo’n ontmoeting met de mensen onderweg veranderde je leven drastisch. Hoopte je, ergens in het achterhoofd, op zo’n verandering, of had je eigenlijk een terugkeer naar Nederland in gedachte? 
‘Ik had Nederland eigenlijk wel gezien. Vond ook dat mijn leven een verandering nodig had. Dus, ik hield er eigenlijk wel een beetje rekening mee dat ik voorlopig niet meer terug zou komen. Ik voorvoelde dat.’

Ondanks de voortschrijdende groei van je Mannetjes in de buik van de Boliviaanse, besloot je om de reis naar Ushuaia af te maken. Legde je dat gedeelte nog net zo onbevangen af als daarvoor, of had je vooral haast? 
‘Ik vond dat ik mijn reis moest afmaken, ik was zo dicht bij de meet. Anders zou ik geen verhaal hebben. Ik wilde er vijf maanden overdoen, om mijn reis in stijl af te sluiten. Maar ergens in Argentinië ging de knop om. Soort van vaderinstinct. Ik kon Roxana niet te lang alleen achterlaten. In twee maanden tijd reed ik op en neer, zo’n 12.000 km bij elkaar.’

Toen ik Ushuaia bereikte, voelde dat als een enorme anti-climax: een lelijk, duur stadje waar het water me eraan herinnerde dat het avontuur voorbij was. Hoe was het voor jou om daar aan te komen? 
‘Het is was de afsluiting van de tijd van mijn leven. Ik voelde dat het rauwe avontuur voorbij was. All good things come to an end. Dat wist ik en accepteerde dat. Het stadje zelf is natuurlijk een geweldige anti-climax met al zijn toeristen. De reis is inderdaad belangrijker dan de aankomst. Dat werd nog maar eens bevestigd.’

Tussen Prudhoe Bay en Ushuaia ligt een enorm avontuur. Was het, afgezien van het vaderschap, wat je ervan verwachtte?
‘De reis heeft me een nieuw leven gebracht, en ik heb de mooiste mensen ontmoet. Drie jaar lang had ik het voorrecht om al die landen te bezoeken, met mijn Guzzi. Ik heb ook weinig narigheid meegemaakt. Leefde op een roze wolk. Drie jaar onbezorgd leven, als tijdens een hele grote vakantie. Tja, wie wil dat niet. Het heeft me dus meer gebracht dan ik van tevoren durfde te hopen.’

Door de komst van je zonen Sebastian en Santiago koos je ervoor om in Bolivia te blijven. Heb je nooit overwogen om je vriendin en kinderen mee naar Nederland te nemen?
‘Ik zag Nederland ook niet meer zo zitten. Te geregeld, en Latina’s moet je niet uit hun omgeving halen. Dus ik ben maar gebleven.’

Hoe voorzag je in de jaren die volgden in je levensonderhoud in Bolivia?
‘In Bolivia is weinig werk; ik leefde dus de meeste jaren van mijn eigen geld. Ben even leraar Engels geweest, maar van de opbrengsten kochten we nog geen droog brood. Da’s een beetje het probleem met Bolivia: geen werk en als het er is, is het zeer slecht betaald.’

Uiteindelijk besloot je om de reis in boekvorm samen te vatten. Wat bewoog je ertoe om dat te doen?
‘Ben altijd schrijvend journalist geweest, dus het lag wel een beetje voor de hand dat ik het boek zou gaan schrijven. Daar hield ik van meet af aan rekening mee.’

Ik zag je boek in een boekwinkel liggen, kocht ‘m, en las Man in het Zadel in één keer uit. Het boek is avontuurlijk, heeft veel vaart en spreekt misschien zelfs wel mensen aan die doorgaans helemaal geen boeken lezen. Heb je uit reacties kunnen vernemen dat mensen geïnspireerd zijn geraakt?
‘Ik heb verschillende mails van mensen ontvangen die na het lezen van mijn boek zelf zijn gaan reizen. Er zijn er ook heel wat die een Moto Guzzi V7 hebben gekocht, omdat ze zo betrouwbaar zijn. Ook zijn er meer Guzzi’s gaan reizen. Het is fijn te weten dat mijn boek voor sommigen mensen het laatste zetje was om zelf ook te gaan reizen.’

Is er een reiziger die jou geïnspireerd heeft?
‘Toen ik 20 was, las ik het boek Naar het hart van Borneo van de Britse avonturier en auteur Redmund O’Hanlon. Dat gaat over een zoektocht naar de witte neushoorn op Borneo. Toen ik de laatste bladzijde dichtsloeg wist ik dat ik op een dag ook zou gaan avonturieren. O’Hanlon is dus mijn voorbeeld.’

Na de publicatie van Man in het Zadel bleef je in Nederland voor de crowdfunding van je tweede reis, van Nederland naar Tokio, en die reis vindt nu plaats. Zijn er dingen die je anders doet dan op je eerste reis?
‘Ik ben na de publicatie van mijn boek weer teruggegaan naar Bolivia. Daar liepen de dingen met de moeder van de jongens teveel uit de hand. We zijn gaan scheiden en daarna ben ik weer teruggekomen. Had twee euro toen ik op een winderige dag in november weer op Schiphol stond. Omdat ik financieel behoorlijk ben uitgekleed in Bolivia zag ik geen andere mogelijkheid dan te gaan crowdfunden. Het is natuurlijk preferabel om zo’n reis uit eigen zak te betalen, maar dat ging niet meer. Ik ben dankbaar voor de kans die de mensen mij hebben gegeven. Ik reis dus iets bewuster dan de vorige keer. Ben ook in de winter gaan reizen. Vier maanden lang door de sneeuw gereden. Afzien zoals ik nog nooit heb afgezien. Da’s weer beter voor het boek.’

Je zei dat het vinden van werk een probleem was in Bolivia en net had je het over relatieproblemen. Zit daar nog een boek in, over je Boliviaanse periode – het verhaal dat plaatsvond ná Man in het Zadel en vóór Van Hier tot Tokio?
‘Het te schrijven boek over mijn Tokio-reis zal ook gaan over mijn tijd in Bolivia. Ik probeer een antwoord te vinden op de vraag waarom mijn leven daar zo glorieus is mislukt.’

Op Facebook kunnen volgers jouw reis naar Tokio aardig bijhouden, maar het staat al vast dat er een boek over gaat verschijnen. Vallen er voor die volgers nog genoeg nieuwe dingen te lezen, straks?
‘Je moest eens weten wat ik niet vertel. Blijft genoeg over. FB is een momentopname.’

Ik weet zelf weinig van motoren, maar heb wel op een 100cc’tje door Vietnam gereden. Om de haverklap moest ik naar een monteur en gelukkig zijn er daar genoeg van in Vietnam. Ik kan me voorstellen dat dit anders is op de Russische vlakten, waar je nog overheen moet. Heb je je voorbereidt op pech?
‘Nee. De dingen komen zoals ze komen.’

Heb je misschien advies voor aspirerende motorreizigers?
‘Als je ook wilt reizen niet nadenken, maar gewoon gaan. Als ik het kan, kan iedereen het.’

En om terug te komen op de eerste vraag: wat zou je mensen in het algemeen aanraden, die ook overwegen om zo’n grote reis te ondernemen?
‘Niet twijfelen, doen!’

De Schrijvende Reiziger wenst Paul alle succes en wijsheid toe bij de voortzetting van dit epische avontuur! Het eerste boek van Paul van Hooff, Man in het Zadel, is onder meer hier te koop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s