Reizende Nederlanders – Rob en Corinne: “Wat hebben we het toch goed!”

In de interviewserie Reizende Nederlanders praat De Schrijvende Reiziger met Nederlanders die het avontuur zijn aangegaan. In deze tweede aflevering een gesprek met Corinne (44), die samen met haar partner Rob elk jaar drie of vier maanden weet vrij te maken voor een lange reis. 

Met 22 jaar aan reiservaring en 68 landen op de teller is Corinne een bron van inspiratie en nuttige informatie, en die biedt zij op de superleuke en succesvolle reisblog Hip on Trip. Samen met Rob is ze net vertrokken richting Colombia voor een nieuwe avontuur. Uiteraard vertelt ze daar uitvoerig over op Hip on Trip, dus vergeet zeker niet een kijkje te nemen!

De Schrijvende Reiziger: Kun je ons iets vertellen over je achtergrond?
Corinne: Na mijn studie Commerciële Economie aan de HEAO ‘s-Hertogenbosch, was ik nog niet helemaal klaar om een carrière te maken. Dus ik dacht, ik ga een half jaartje op een cruiseschip werken, iets van de wereld zien, een beetje avontuur meepikken. Tja, toen heb ik het reisvirus opgelopen. Het half jaartje werden 5 jaar op verschillende cruiseschepen, voornamelijk in de functie van wijnstewardess. Het reizen, de vrijheid, vond ik inmiddels belangrijker dan carrière maken. In 2002 ontmoette ik Rob, ook een avonturier in hart & nieren. Sindsdien gaan we samen elke winter de wijde wereld in. Tussen de reizen door wonen we in het uiterste puntje van Noord-Limburg. Ook met veel plezier.

DSR: Waarom heb je besloten om op reis te gaan?
Corinne: Voor het avontuur. Kijken wat er buiten ons kleine landje te zien is in de wereld. En die wereld is boeiend, kan ik je zeggen. Nu wil ik er dus alleen maar meer van zien. Het liefst alles!

DSR: Mogen we vragen naar je budget en hoelang je hebt moeten sparen voor je reis?
Corinne: Het hangt een beetje van ons budget af naar welk continent we reizen. Hebben we een tegenvallend jaar, dan gaan we toch, maar wel naar Azië. Voor drie maanden Azië zorgen we dat we €3500,- per persoon te besteden hebben. Dit is inclusief alles, dus ook de internationale vlucht. Gaan we naar Afrika of Latijns-Amerika dan tel daar maar zeker €1000,- tot €1500,- bij op. Dit geld moeten we bij elkaar sparen in 8 à 9 maanden en dat lukt ook meestal wel.

DSR: Hoe ga je met je geld om in het buitenland?
Corinne: Wij zijn budgetreizigers, maar niet echt super lowbudgetreizigers. We slapen niet meer in slaapzalen, maar wel in backpackershostels op 2-persoonskamers, het liefst met eigen badkamer. We eten in lokale tentjes. Georganiseerde tours doen we maar heel af en toe. En regelmatig huren we een scooter. Transport doen we verder altijd met lokaal vervoer. Dus we zijn wel zuinig, maar zitten niet altijd de centen te tellen.

DSR: Iedereen maakt beginnersfouten. Kun je een voorbeeld noemen van iets dat je een volgende keer echt anders gaat aanpakken?
Corinne: Bij mijn eerste verre reizen nam ik altijd veel te veel kleding mee. Dat is, denk ik, bij veel beginners de valkuil. Gevolg was, dat ik amper mijn backpack op m’n rug kreeg, laat staan dat ik er kilometers mee kon lopen. Tegenwoordig reizen we richting Azië alleen met handbagage. Je hebt echt niet veel nodig op reis.

DSR: Hoe reis je het liefst? 
Corinne: Mijn favoriete vervoer is de trein. Vaak gaan ze in het buitenland niet zo razendsnel en kun je mooi van het landschap genieten. Plus je kunt bij een lange rit tenminste even je benen strekken en een stukje op en neer gaan lopen. De trein is ook perfect om contact te leggen met de lokale bevolking. En ín de stad ga ik het liefst met de rickshaw.

DSR: Hoe zijn de ho(s)tels waar je nu bent?
Corinne: Wij kiezen voor budgethotels. Het liefst een beetje sfeervolle, maar de kamer is belangrijker. Die moet wel schoon zijn. De ligging moet ook goed zijn, maar het hoeft geen AA-locatie te zijn. Dat hutje net één straat achter het strand is vaak stukken goedkoper. Dan kiezen we daar voor.

DSR: Heb je al eens ingecheckt in een ho(s)tel of guesthouse dat echt verschrikkelijk bleek te zijn?
Corinne: Ja, haha, dat komt voor. Een keer had ik in Colombia een hotel uitgezocht. In de kamer stond een houten inbouwkast. De badkamer van onze buurman bleek direct achter het hele hele dunne achterwandje van de kast te zitten. We konden dus letterlijk elke scheet horen (en ruiken)!

DSR: En heb je (ook) de omgekeerde ervaring, waarbij het ho(s)tel of guesthouse helemaal geweldig bleek te zijn?
Corinne: Gelukkig komt dit vaker voor. Met name in Indonesië. Daar krijg je echt waar voor je geld. We sliepen een keer in een hutje van €12,- met een geweldige buitendouche. De overige hutjes waren leeg, en dus hadden we het zwembad ook nog voor onszelf.

DSR: Van alle plekken waar je tot nu toe geweest bent, zijn er één of twee die je absoluut kunt aanraden, en waarom?
Corinne: Colombia en Zuid-Afrika. Colombia om de veelzijdigheid. Je hebt er gewoon alles in één land. Plus de bevolking is zo ontzettend vriendelijk. Zuid-Afrika voor de wildlife en de prachtige, afwisselende natuur. Plus, je kunt er geweldig zelf rondrijden en kamperen.

DSR: En waar zou je nooit meer naar terug willen? Waarom niet?
Corinne: Bangladesh. Het is een erg boeiend land, mooi ook, maar de lucht is er heel erg vervuild. Dat merk je zelfs op het platteland nog. Dus je zit er voortdurend te hoesten & proesten.

DSR: Wat is voor jou een essentieel item waar je op reis echt niet zonder kunt?
Corinne: Onze camera, zonder twijfel. 

DSR: Stel je voor dat je na terugkomst in Nederland op een feestje wordt gevraagd naar je beste reisverhaal of leukste voorval. Wat zou je de anderen dan vertellen?
Corinne: Dat is toch wel in Moremi National Park, Botswana. We hebben daar vier dagen rondgereden met onze gehuurde 4WD en een grondtentje. Dat laatste is sowieso geen best idee. We hadden beter, net als iedereen, een auto met daktent kunnen huren. Wel zo veilig. Maar goed, lesje voor de volgende keer.

Op een avond stonden we in een van de bushcamps. Dat zijn heel basic campings. Er zijn wel toiletten & douches, maar that’s it. Geen hekken, geen bewakers. Het was er niet erg druk, maar gelukkig hadden we wel buurtjes. Twee Zuid-Afrikaanse stellen, die ons nogal moedig vonden, omdat we in zo’n klein tentje sliepen. Zij hadden compleet uitgeruste safarivoertuigen. Ze nodigden ons uit om ’s avonds bij hen te komen eten. Gezellig. Plus, bijkomend voordeel dat je met z’n zessen minder kwetsbaar bent in de wildernis.

De barbecue was nog niet heet, ik had net een wijntje ingeschonken, of een van de mannen roept dat we in de auto moeten springen. Zonder reden. Dus ik dacht, daar komen de leeuwen.

Maar dat was niet de reden. Onze gastheer had een luipaard gespot, die bij ons in het kamp aan het jagen was op een klein bushbokje. En hij wou erachteraan. Luipaard spotten dus. Cool!

Een heel avontuur. Met de auto er achteraan en uiteindelijk de luipaard echt van dichtbij gezien. Te gek! Maar goed, terug naar de barbecue. Allemaal erg leuk & lekker, maar toen we uitgegeten waren, had onze gastheer het rooster zo’n 10 meter verderop gelegd. En ja hoor, het duurde niet lang of we zagen 6 oplichtende rondjes in het donker. Zaten daar potverdorie 3 joekels van hyena’s aan dat rooster te likken. Op een paar meter afstand! Aaaah. Heftig momentje!

Gelukkig bleven onze Zuid-Afrikanen cool en hebben met een heel felle zaklamp de hyena’s weg kunnen jagen. Ze kwamen nog wel drie keer terug, maar uiteindelijk hebben ze het opgegeven. Toch maar gevraagd of onze stoere buurmannen ons even naar ons tentje wilden begeleiden. Wel zo veilig.

DSR: Heb je voor aspirerende reizigers nog een ultieme waarschuwing?
Corinne: Wees niet nonchalant. Sla waarschuwingen niet in de lucht en luister naar de lokale bevolking.

DSR: En, om positief af te sluiten, heb je ook de ultieme tip?
Corinne: Plan niet teveel. Niets zo fijn als ’s ochtends pas te beslissen of je nog een dagje blijft of dat je verder reist. En welke kant op maakt dan ook niks uit. Betekent dus niks reserveren, niks vastleggen. Alleen zo krijg je dat gevoel van ultieme vrijheid. En eigenlijk heb ik er nog eentje: sta bewust stil bij geluksmomentjes! Echt, niet iedereen doet dat blijkbaar. Ik hoor vaak mensen achteraf pas beseffen, hoe fijn ze het hebben gehad. Dus sta je ergens boven op een berg met een fantastisch uitzicht, zeg dan gewoon hardop; “wat hebben we het toch goed!” (Rob staat bekend om deze uitspraak 😉 ). Besef dat even op het moment zelf. Dat is Happiness in progress!

Meer op: Hip On Trip

Op zoek naar nog meer inspiratie? Lees hier het interview met Paul van Hooff, de avonturier die op zijn eerste motorreis een tweeling verwekte in Bolivia en zojuist zijn tweede  motorrit van Amsterdam tot Tokio heeft volbracht.

BEN JIJ OOK EEN REIZIGER MET EEN VERHAAL? 
Mooi! Ga naar het contactformulier, leg kort uit waar je bent en hoe je reis eruit ziet en laat van je horen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s