In Bad Bentheim: Een weekend in een privéhostel

Een privéhostel

“U bent de enige gast,” vertelde de Nederlandstalige medewerkster van het hostel in Bad Bentheim me aan het einde van de ochtend via de telefoon, toen ik nog in Noord-Holland zat. “We gaan het huis nu sluiten. Als u vanavond bijna op het station aankomt, belt u ons dan? Mijn collega heeft ongeveer een kwartier nodig om het hostel te bereiken.”

“Dat zal ik doen,” beloofde ik.

Niet slecht: om dit blogreisje ook financieel leuk te houden, had ik voor een paar tientjes een bed op een slaapzaal geboekt, en nu kreeg ik de rest van het pand er gratis bij. Ze zullen me wel vervloekt hebben toen mijn reservering binnenkwam. Ik kon me voorstellen dat het goedkoper was om me over te boeken naar een simpel hotelletje dan 24 uur per dag iemand in te roosteren, maar na aankomst – ik had netjes gebeld – had ze me niet uitgeboekt noch iemand 24 uur per dag ingeroosterd.

“U bent hier alleen,” zei de Duitstalige medewerkster.

“Maar er is toch wel personeel?”

“Nee, u bent helemaal alleen. Er is helemaal niemand, het hele weekend niet. U krijgt een privékamer en een sleutel, en als u op zondag uitcheckt, vergeet dan niet de buitendeur op slot te draaien en de sleutel in de brievenbus te werpen. Daarnaast kan ik nu geen geld aannemen, dus als u uw emailadres opschrijft, sturen wij u de rekening per email en kunt u het geld online overmaken.”

Waar zie je dat nog, vertrouwen in de gast? Anderzijds was het maken van deze reservering wel op z’n Duits verlopen. Het hostel van Bad Bentheim is niet te vinden op websites als booking.com of expedia.com, zelfs niet op hostelworld.com. Duitsland heeft een enorme hoeveelheid jeugdherbergen – het concept is daar ooit uit socialistische idealen ontstaan – en voor de meeste kan er alleen direct bij DJH (de overkoepelende organisatie, onderdeel van Hostelling International) worden geboekt. Wie dit doet, hoeft geen creditcardgegevens in te voeren. Nee, je krijgt per email een contract van 10 pagina’s vol voorwaarden, kleine lettertjes en andere randverschijnselen. Niet dat iemand ernaar zal vragen, maar op die manier kun je niet zeggen dat je niet wist dat je reservering om 18:00 uur zou worden geannuleerd, bijvoorbeeld. Dat had ze nog kunnen doen, want ik arriveerde om 19:05 – en daar had ik dan ook heel even voor gevreesd, maar nu liep ik dus met de sleutel van mijn privéhostel naar kamer 23.

Het licht brandde die avond alleen in kamer 23.

Bad Bentheim

Het stadje Bad Bentheim ligt op 10 treinminuten bij Oldenzaal vandaan, maar alleen de tweetalige informatiebordjes herinneren eraan dat je bij Nederland in de buurt bent. Het plaatsje, dat bekend staat om haar burcht, zandsteengroeves, uitgestrekte bosgebieden en kuuroord, is net zo Duits als de vakwerkhuizen die er staan. Door haar functie als hoofdstad van het gelijknamige graafschap heeft het een lange en bewogen geschiedenis. Het stadje is dankzij het kasteel en haar ligging in een glooiend tot heuvelachtig landschap erg fotogeniek. Getuige de vele hotelletjes en de aanwezigheid van een Roompotvakantiepark is Bad Bentheim en omgeving behoorlijk in trek bij toeristen.

Per trein naar Bad Bentheim

Treinreizigers van Amsterdam naar Berlijn of vice versa kennen Bad Bentheim vooral als de noodzakelijke stop voor de locomotiefwissel (en het rookmoment). Omdat er op dit station, in tegenstelling tot andere Duitse (grens)stations als Weener, Leer en Aken, geen OV-chippaal staat, moet er een apart kaartje worden gekocht via (de website van) NS Internationaal. Het is voor abonnementhouders van NS mogelijk om aan te geven dat het Nederlandse traject met 100% of 40% korting kan worden afgelegd, zodat je daadwerkelijk vanaf de grens betaald zonder te hoeven in- of uitchecken. De trein rijdt elke twee uur.

De andere optie is de Duitse stoptrein van Hengelo en Oldenzaal naar Bielefeld. Deze trein wordt uitgebaat door Eurobahn (onderdeel van Keolis) en kent een eigen tariefstructuur: het Nedersaksentarief. Het frustrerende eraan is dat je nergens kunt terugvinden hoeveel je moet betalen voor een enkele reis Hengelo-Bad Bentheim. Op de website van Eurobahn, die een keurige Nederlandse versie heeft, staat een heel verhaal op de tariefpagina, maar je vindt er niet wat je wilt weten: hoeveel kost het. Ik koos mede daarom voor deze optie en kan de lezer nu vertellen dat het ritje van 18 minuten liefst €6,80 kost.

Een klein stadje

Als ik ergens alleen ben, ga ik vaak naar de Chinees. Het zijn restaurants met weinig franje waar je niet als een loner tussen de tortelduifjes zit, de bediening zich vaak beperkt tot het hoognodige en de prijs eerlijk is – geen honderd euro voor een culinaire bruine boon op een blaadje sla of andere flauwekul waar men een Michelinster voor denkt te kunnen krijgen. Ik vond Dynasty aan de rand van het stadscentrum, aan de andere zijde van het kasteel. De menukaart was beperkt, maar het restaurant kende weinig franje, er zaten geen tortelduifjes, de bediening verscheen drie keer aan mijn tafel en de prijs was prima, evenals het eten. En ondertussen kon ik ongestoord werken aan mijn notities.

’s Avonds wandelde ik door het stadscentrum. Bad Bentheim is klein, en het centrum heeft een paar aardige straten en hellende steegjes. Naderhand trok ik me met mijn laptop terug in de eetzaal van het hostel, waar de WiFI het prima deed totdat het om precies 23:00 werd uitgeschakeld. Tja, ordnung must sein.

Oerbossen

Op zaterdagochtend stond ik rond negen uur op en besloot eerst het hele hostel eens te bekijken. De deuren waren allemaal van het slot; ik kon elke slaapzaal en ruimte betreden, hoewel – ik schrijf het er veiligheidshalve maar even bij – ik me natúúrlijk beperkte tot slechts enkele gastenruimtes. Het zag eruit alsof men middenin de winterschoonmaak zat. Een stofzuiger stond verloren in een gang. Een rookmelder lag op een matras. En ook al werkten de kachel en de elektriciteit, het was net alsof ik het pand gekraakt had. Het kleine hostel met haar ene gang op de eerste etage was snel bekeken, en ik liep naar de bäckerei in het dorp om voor €13,95 gebruik te maken van het ontbijtbuffet.

Mijn plan voor de rest van de dag was het maken van een boswandeling en het bezoeken van Kasteel Bendheim. Voor het uitzoeken van een wandelroute had ik me tevoren gewend tot de website wandelzoekpagina.nl, waarop Groene Wissel-wandelingen staan. Zoiets klinkt misschien nogal oubollig in den ooren, maar in werkelijkheid is het een heel gave website waarop prachtige wandelingen staan die beginnen en eindigen op hetzelfde treinstation, gemaakt en aangeleverd door wandelliefhebbers.

Een gedeelte van de uitgestrekte bosgebieden is oerbos. De wandeling die ik had uitgeprint voerde langs de bakkerij en het hostel richting een voormalige zandsteengroeve en vervolgens, aan de overkant van een drukke weg, een groot bos. Nabij het kuuroord (zie verderop) lag het befaamde oerbos, maar dat was een farce. Men probeerde het beheer uit de 14e tot de 19e eeuw te doen herleven, toen de boomkronen werden gesnoeid voor de looftakken en vee het bos in werd gedreven voor begrazing. ‘Historische exploitatie van het Bentheimer Woud,’ noemde het informatiebord dit. Maar het was zo theatraal en zo’n klein snertstukje woud dat het voelde als een historische tentoonstelling. Daarnaast moet je natuur niet beheren; op het moment dat de mens zich ermee bemoeit, verwordt het woud tot een park, een plantsoen, gecultiveerd.

Ik volgde gedwee de aanwijzingen van de wandelroute, die na het oerbos helaas niet veel meer inhielden dan het uitlopen van lange boslanen. Ietwat eentonig, maar dat had alles te maken met het rustgebied voor het wild dat niet vrij toegankelijk was, en het is helemaal niet erg wanneer de mens een keertje pas op de plaats maakt.

Kasteel Bentheim

De echte attractie van het stadje is toch wel het kasteel. En omdat de huidige graven zich hebben teruggetrokken tot een ogenschijnlijk wel heel bescheiden deel van het bouwwerk, is een groot gedeelte opengesteld voor het publiek. Voor €5 kun je je vergapen aan de binnenkant van een kasteel dat aanvoelt als een tijdmachine. Ter illustratie: een filmcrew hoeft alleen maar wat paarden en koetsen toe te voegen voor een geloofwaardig middeleeuws decor.

De bezoeker volgt een rondgang met pijltjes, die eerst via de kantelen richting de kruittoren voert. Tot mijn verbazing bevond zich hierin een 12 meter diepe kerker, een schacht met dichte muren die alleen door een kleine opening in het plafond (voor de bezoeker in de vloer) toegankelijk was. Ik heb geprobeerd om er meer informatie over te vinden, maar geen enkele website komt verder dan ‘gebouwd rond het jaar 1525,’ en de chagrijnige Rubensiaanse aan de kassa smeerde me geen informatieboekje aan, waarop ik haar een plezier deed en aan mijn bezoek begon. Deze kerker had alles weg van een vergeetput, en als dat het is geweest, was het voor een onschuldige doch veroordeelde gevangene maar te hopen dat, hoe hard ook, er geen lier werd gebruikt. Later werd de kerker een opslag voor buskruit en tegenwoordig ligt het vol munten: de vergeetput is een wensput geworden.

De rondgang voert vervolgens verder door gangetjes, prestigieuze zalen, een oude gevangenis en schietgaten. De geschiedenis van dit kasteel leeft: het is afgefikt, belegerd geweest, herbouwd en verbouwd; hier zaten uitgehongerde criminelen gevangen aan kettingen terwijl de graaf vijftig meter verderop een staatshoofd ontving en een feestbanket verzorgde. Het enige dat het kasteel in haar huidige functie als museum heel erg slecht doet, is de gasten informeren. De bordjes hangen er wel, maar de tekst komt niet verder dan een functionele omschrijving (‘Kerker. Diepte 12 meter.’). Een museum behoort als een boek te zijn: de nitwit begint te lezen en gaandeweg ontvouwt het verhaal zich. Dat doet Kasteel Bentheim helaas niet; het gooit je in het diepe, als een figuurlijke ode aan de vergeetput.

Kuuroord

Op zondag sliep ik uit – er was toch geen uitchecktijd als ik zelf het hostel weer moest afsluiten. Ik kon er bij wijze van spreken de hele dag nog vertoeven. Niet dat ik dat deed: ik zat twee uur lang, tot 12:30 uur, in de bäckerei mijn eerstvolgende reisboek te redigeren. Het verhaal begon steeds meer vorm te krijgen en te staan als een huis. Ondertussen bleef ik koffie inschenken; ik zat daar prima aan die tafel, verdiept in het avontuurlijkste reisverhaal dat yours truly tot nu toe op papier heeft kunnen krijgen (nee, een weekendje Bad Bentheim is geen vergelijking) – en ondertussen zou ik bijna vergeten dat ik nog naar de mineraalthermen zou gaan…

Een plaatsnaam mag het woordje ‘Bad’ voeren wanneer die plaats een door de Staat erkent kuuroord heeft. In Nederland hebben we alleen Bad Nieuweschans met het heilbad Fontana (waar ik een paar jaar geleden een rondleiding kreeg van de directeur voor het reisboek In Nederland), maar in Duitsland dragen diverse plaatsen die titel.

Het kuuroord van Bad Bentheim, de Bentheimer Mineral Therme, bestaat uit drie baden – een buitenbad en twee binnenbaden – met wisselende temperaturen en zoutgehalten. Het water komt van 1200 meter diepte onder druk naar boven. Alle leeftijden waren aanwezig, hoewel het voor kinderen geen leuk zwembad is – die kunnen beter naar het subtropische zwemparadijs aan de andere kant van Bad Bentheim – en voor ouderen juist goed voor de gewrichten. Ik verbleef er een paar uurtjes, drijvend op het zout, relaxend en dagdromend aan de zijkant. En ik moet zeggen, ik stapte naderhand inderdaad met veel energie op de trein terug naar Nederland.


KORT NIEUWS

NIEUW REISBOEK
Deze website krijgt erg weinig aandacht vanwege de acht boeken die ik aan het schrijven ben. Natuurlijk zou het andersom moeten zijn, maar boeken geven een schrijver nou eenmaal veel meer de gelegenheid om een doorwrocht verhaal te maken dan een blog. Gelukkig is er goed nieuws: het boek over mijn reis van de ijsberen naar de pinguins met het openbaar vervoer (In de Amerika’s) is bijna klaar. De tekst staat als een huis, en het is alleen nog een kwestie van finetunen en de eindredactie laten uitvoeren voordat het vierde reisboek viraal mag gaan.

VOLGENDE BLOGBESTEMMING
Bad Bentheim staat op een lijst met 100 andere blogbestemmingen. Hieronder kun je me laten weten wat volgens jou de eerstvolgende bestemming moet worden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s